Да ги зачуваме нашето село и спомените!

Историјата зад фотографијата

Блог од: Милан Врглески

November 30, 2021

Татко ми зборуваше за оваа локација на фотографијата.

Додека живееше во Канада, сонот на татко ми беше да ги посети сите 32 села кои беа дел од првобитното Мариово (пред да биде поделено). Во 2007 година го исполнив сонот на татко ми со тоа што го возев до секое село со изнајмена стара Лада Нива која требаше да биде изложена во музеј.

За време на нашата посета на секое село, татко ми ми ја раскажуваше приказната за некоја личност или зграда, како онаа на фотографијата подолу. По три дена турнеја бев презаситен со знаењето и информациите што татко ми ги сподели со мене. Сè уште жалам што не ги документирав сите спомени на татко ми.

Според татко ми, кога бил млад, немало пат за возила што ги поврзувале селата со најблиските градови како Прилеп, Битола или Кавадарци. Наместо тоа, тие мораа да го користат сопствениот добиток како магаре или мазга (маска) за транспорт низ тесните и карпести патеки.

Татко ми ми рече дека за време на сезоната на жетва селаните ќе ги товареле своите есенски производи (тутун, семки од сончоглед итн.) и патувале во Прилеп да ја продадат својата стока за да можат да купат производи што не се локално произведени како шеќер, сол и керозин. . Патувањето од Село Бешиште до Прилеп би траело и до два дена пеш, најчесто ноќе за да се избегнат топлите денови.

До утрото стасувале во Село Дуње (на половина пат до Прилеп) и ќе се го поминеле денот во зградата на фотографијата.

Таму тие ќе преспиеле, ќе го нахранеле добитокот и разговарале со локалното население за да се информираат за најновите вести. Навечер, втората половина од патувањето започнувала и обично завршувала во Прилеп до следното утро.

По цел ден поминат во Прилеп, тие ќе го започнеле своето патување назад во нивните села, користејќи го Дуње како место за одмор.

Сигурен сум дека многумина од вас слушнале слични приказни за оваа локација, но, со задоволство ги документирам личните приказни на татко ми. Мариово го напуштил кога имал педесет години и се вратил во доцните осумдесетти години за да си ја исполни желбата да умре во своето сакано родно место Бешиште, Мариово. Ми причинува големо задоволство да допрам до сите вас кои имате корени од Мариово и да ја раскажам неговата приказна.

besiste