Баби и Дедовци

Бабите и Дедовците имаа големо влијание врз мене кога растев во селото Бешиште. Моите родители беа многу зафатени работејќи напорно за да стават храна на масата и немаа доволно време да ги учат или да ги советуваат своите деца за основните животни потреби. Од друга страна, Бабите и Дедовците имаа доста време да ги извршуваат повеќето домашни работи како готвење, одгледување на добиток (како кокошки, свињи и магариња), раскажување на приказни за нивната младост и квалитетно поминување на време со своите внуци за да ги научат на основните работи од животот.

Подолу има неколку спомени за моите Баби и Дедовци кои придонесоа за обликување на моите идеи и верувања кога бев млад. Тие, исто така, им дадоа можности на моите родители за да имаат посветла иднина. Иако сите мои Баби и Дедовци повеќе не се со нас, тие одиграа важна улога во мојот живот и сакам да ги паметам засекогаш преку вакви книги и статии.

Дедо Милан беше татко на мајка ми и јас бев именуван по него за да го носам фамилијарното име. Во тие денови беше селска традиција да се именуваат децата по нивните баби и дедовци. Кон крајот на 1940 -тите, дедо ми, тогаш како млад човек, и многу други селани регрутираа луѓе да станат членови на ВМРО (Внатрешна македонска револуционерна организација). Тогашната влада беше против секој што ја поддржувал оваа организација. Полицијата имала инструкции од владата да ги уапси сите што припаѓале на партијата. Во некои случаи, луѓето што не и се предале на полицијата биле убиени (прочитајте ја статијата „Сметка - Мариовското Овчарче“). Дедо ми одби да се предаде и одлучи да ја напушти организацијата и земјата засекогаш оставајќи ги зад себе сопругата и седумте деца. Тој беше еден од првите луѓе што избегаа од Мариово и пешачел до Солун, град од другата страна на грчката граница. Оттаму го преминал Атлантскиот Океан и стигнал во Торонто, Канада.

Откако Дедо Милан се воспостави во Торонто, тој веднаш ги спонзорираше сопругата и помалиот син да станат постојани жители на Канада. Во подоцнежните години со помош на неговиот помлад син, тие спонзорираа многу други членови на семејството и до почетокот на 1970 -тите години, дедо ми и неговиот син беа одговорни за речиси половина од луѓето во селото, вклучувајќи го и моето семејство, кои мигрираа во нова земја за подобар живот.

Жртвите што ги направи Дедо Милан, неговото семејство и моите родители, ми го отворија патот да живеам, да се образувам, да работам и да го одгледувам своето семејство во една од најголемите земји на планетата ... „Канада“ како што велеше татко ми.

Дедо Милан, каде и да си, ти благодарам за се што направи и му даде на многумина посветла иднина!

Дедо Милан почина на 101 -годишна возраст во Торонто, Канада.

Во блиска иднина ќе објавувам повеќе статии за да ги вклучам и другите Баби и Дедовци кои имаа големо влијание врз мене кога растев.

Баба Авина
Баба Јана
Дедо Никола (Брко)

Превод: Неда Илиевска


besiste